Miarą izolacyjności cieplnej każdego materiału jest współczynnik przewodzenia ciepła λ. Niski ciężar to również łatwiejszy transport, mniejsze obciążenie fundamentów. Przede wszystkim zależy on od gęstości objętościowej (porowatości) i wilgotności tego materiału. Określa on ilość ciepła mierzoną w watach [W], która w ciągu 1 godziny przechodzi przez 1 m2 warstwy materiału grubości 1 metra przy różnicy temperatur 1° K między warstwami powietrza po obu stronach ściany. Niska wartość współczynnika przewodzenia ciepła λ powoduje, że wartość współczynnika przenikania ciepła U, mierzonego w W/(m2·K) przez ściany z tego materiału, jest odpowiednio niższa, co w konsekwencji prowadzi do zmniejszenia strat ciepła przez tę ścianę, a więc w efekcie i przez cały dom.

Praktyka:

Jeśli decydujemy się na ściany warstwowe, możemy zastosować odmiany cięższe, jednak należy mieć na uwadze fakt, iż im odmiana cięższa tym warstwa ocieplająca musi być grubsza.
Wyboru rodzaju ścian zewnętrznych a tym samym odmiany betonu komórkowego do budowy domu należy dokonać razem z projektantem. Najkorzystniej jest zdecydować na wykonanie ścian zewnętrznych jednomateriałowych, tzn. z betonu komórkowego odmian lżejszych, gdyż są one najcieplejsze. Oczywiście należy mieć na uwadze wytrzymałość betonu komórkowego co zależy od wysokości i konstrukcji budynku. Ta decyzja należy do projektanta.